از بغداد تا میناب:

 

افول تدریجی الگوی دموکراسی غربی در پرتو حقوق بین‌الملل

الگوی دموکراسی غربی برای مدت طولانی خود را به‌عنوان پاسدار برتر حقوق بین‌الملل، حاکمیت قانون و ارزش‌های جهانیِ صلح، عدالت و حفاظت از غیرنظامیان معرفی کرده است. با این حال، از تهاجم به عراق در سال ۲۰۰۳ تا حمله مرگبار به مدرسه‌ای در میناب در فوریه ۲۰۲۶، شاهد فرسایش تدریجی و نگران‌کننده این اصول هستیم. این افول در قالب افزایش مصونیت رهبران غربی، بهره‌برداری ابزاری از حقوق بین‌الملل در خدمت قدرت، و بی‌تفاوتی فزاینده نسبت به قربانیان غیرنظامی—زمانی که در «سمت نادرست» ژئوپولیتیکی قرار دارند—نمایان می‌شود. این رویدادها نه حوادثی مجزا، بلکه نشانه یک روند ساختاری‌اند: حقوق بین‌الملل که در اصل برای مهار خودسری دولت‌های قدرتمند طراحی شده بود، به ابزاری انعطاف‌پذیر بدل شده که بر ضعیفان اعمال و توسط قدرتمندان دور زده می‌شود.

تهاجم ایالات متحده و بریتانیا به عراق در مارس ۲۰۰۳ نقطه عطفی اساسی به‌شمار می‌رود. این عملیات که رسماً با ادعای وجود سلاح‌های کشتار جمعی و ارتباط با القاعده توجیه شد، هرگز مجوز صریح شورای امنیت سازمان ملل متحد را دریافت نکرد. قطعنامه ۱۴۴۱ که از سوی واشنگتن و لندن مورد استناد قرار گرفت، حاوی مجوز خودکار برای استفاده از زور نبود. بسیاری از حقوقدانان بین‌المللی، حتی در داخل بریتانیا، این جنگ را بر اساس منشور ملل متحد—که توسل به زور را جز در حالت دفاع مشروع یا با مجوز صریح شورای امنیت ممنوع می‌کند—غیرقانونی دانستند.

با این حال، تونی بلر و جورج دبلیو بوش حمله را آغاز کردند. سلاح‌های کشتار جمعی هرگز یافت نشدند و ارتباط با تروریسم نیز یا وجود نداشت یا ساخته‌وپرداخته بود. پیامدهای انسانی فاجعه‌بار بود: صدها هزار کشته عراقی، که بخش بزرگی از آنان غیرنظامی بودند، نابودی زیرساخت‌ها و بی‌ثباتی پایدار که به ظهور داعش کمک کرد. با وجود این، نه بوش و نه بلر در دادگاه کیفری بین‌المللی تحت پیگرد قرار نگرفتند. بلر حتی در برابر کمیسیون چیلکات حاضر شد و گزارش سال ۲۰۱۶ این کمیسیون به‌شدت از عملکرد او انتقاد کرد، بی‌آنکه پیامد قضایی داشته باشد. بوش نیز زندگی عمومی آرامی را ادامه داد. این مصونیت پیام روشنی داشت: رهبران قدرت‌های غربی، هنگامی که به نام «دموکراسی» یا «امنیت» عمل می‌کنند، از پاسخگویی می‌گریزند.

این نبود مجازات، نظام بین‌المللی را تضعیف کرد و این ایده را عادی ساخت که «حق مداخله» یا «جنگ پیش‌دستانه» می‌تواند بر حاکمیت دولت‌ها و روندهای چندجانبه غلبه کند. سابقه عراق راه را برای عصری گشود که در آن، قدرت بر قانون تقدم می‌یابد، آن هم زیر پوشش ارزش‌های برتر.

مصونیتی که به بوش و بلر داده شد، به‌طور مستقیم به شکل‌گیری نوعی بدبینی فزاینده در میان جانشینان آنان انجامید. دونالد ترامپ، با بازگشت به قدرت، این منطق را به اوج رساند. رها از بار اخلاقی و حقوقی که پرونده عراق می‌توانست تحمیل کند، او توانست آشکارتر از محدودیت‌های حقوق بشردوستانه بین‌المللی عبور کند.

نمونه‌ای تراژیک و اخیر، حمله ۲۸ فوریه ۲۰۲۶ به مدرسه ابتدایی «شجره طیبه» در میناب، در استان هرمزگان ایران است. در ساعات اولیه یک عملیات نظامی مشترک آمریکا و اسرائیل علیه ایران، یک موشک تاماهاوک—که منحصراً سلاحی آمریکایی است—مستقیماً به این مدرسه اصابت کرد و بنا بر منابع، بین ۱۶۸ تا بیش از ۱۸۰ نفر، از جمله بیش از ۱۰۰ کودک، کشته شدند. تصاویر ماهواره‌ای، ویدئوهای مکان‌یابی‌شده، تحلیل‌های کارشناسی و حتی تحقیقات اولیه آمریکایی به یک نتیجه مشترک رسیدند: این حمله از سوی آمریکا انجام شده و احتمالاً ناشی از اطلاعات قدیمی درباره یک پایگاه مجاور سپاه پاسداران بوده است، اما بدون رعایت احتیاطات لازم برای تمایز میان اهداف نظامی و غیرنظامی اجرا شده است.  

به‌جای پذیرش فوری مسئولیت—چنان‌که حقوق بین‌المللی بشردوستانه  در صورت وارد آمدن خسارت نامتناسب ایجاب می‌کند—دولت ترامپ مسیر اطلاعات نادرست را در پیش گرفت. ترامپ در یک نشست خبری در ۹ مارس ۲۰۲۶ ادعا کرد که «ایران یا شخص دیگری» مسئول این حمله است و به‌طور ضمنی تهران را متهم کرد که مدرسه خود را بمباران کرده است. این ادعای نادرست به‌سرعت با شواهد مادی (بقایای تاماهاوک، زمان‌بندی حملات و نقشه اهداف آمریکایی) رد شد. با این وجود، هیچ عذرخواهی عمومی، ابراز تأسف یا همدردی از سوی کاخ سفید صورت نگرفت. ترامپ از پاسخ به پرسش‌ها طفره رفت، موضوع را کم‌اهمیت جلوه داد یا به ناآگاهی از جزئیات متوسل شد. تحقیقات داخلی نظامی آمریکا، هرچند احتمالاً مسئولیت ایالات متحده را تأیید کرده، به پذیرش صریح یا اعمال مجازات‌های قابل‌مشاهده علیه مسئولان زنجیره فرماندهی منجر نشد.

این رفتار نشان‌دهنده افولی عمیق در عرصه اخلاقی و حقوقی است. حقوق بین‌المللی بشردوستانه  طرف‌های درگیر را ملزم می‌کند میان اهداف نظامی و غیرنظامی تمایز قائل شوند، حملات را متناسب انجام دهند و در صورت خطا، تحقیق جدی کرده و جبران خسارت کنند. در اینجا، عکس آن مشاهده می‌شود: انکار اولیه، اتهام‌زنی افترا‌آمیز به قربانی، و سپس سکوت یا بی‌تفاوتی پس از آشکار شدن حقیقت. خانواده‌های داغدار ایرانی و تصاویر کودکان کشته‌شده در کلاس‌های درس، نه همدردی رسمی برانگیخت و نه اعتراف به خطا. این سردی، در تضادی آشکار با گفتمان‌های معمول غرب درباره «حفاظت از غیرنظامیان» در دیگر زمینه‌هاست.

نمونه بارز دیگر، وضعیت فلسطین است که در آن، مصونیت به سطحی رسیده که به‌خوبی نشان‌دهنده رویکرد گزینشی غرب است، علی‌رغم گزارش‌های مکرر سازمان ملل، عفو بین‌الملل و دیگر نهادها درباره نقض سیستماتیک حقوق بشردوستانه بین‌المللی. از بغداد تا میناب، خط مشترک، تضعیف چندجانبه‌گرایی و برابری در برابر قانون است. الگوی دموکراسی غربی که خود را جهان‌شمول می‌داند، ماهیت گزینشی خود را آشکار می‌کند: نقض‌ها توسط روسیه، چین یا ایران را به‌شدت محکوم می‌کند، اما موارد مربوط به خود را تحمل یا کم‌اهمیت جلوه می‌دهد. نبود پیگرد علیه بوش و بلر، اعتبار دادگاه کیفری بین‌المللی و نظام سازمان ملل را تضعیف کرده است. پرونده میناب نشان می‌دهد که حتی جدی‌ترین «اشتباهات»—مانند هدف قرار دادن مدرسه‌ای پر از کودکان—می‌تواند با بی‌اعتنایی مواجه شود، اگر عامل آن یک قدرت غربی باشد.

این افول تدریجی تنها اخلاقی نیست؛ بلکه سیاسی نیز هست. این روند به افزایش نارضایتی در جنوب جهانی دامن می‌زند، فراخوان‌ها به «نظم بین‌المللی مبتنی بر قانون» را بی‌اعتبار می‌کند و روایت‌های ضدغربی را تقویت می‌نماید. هنگامی که خود دموکراسی‌ها هنجارهایی را که مدعی دفاع از آن‌ها هستند نقض می‌کنند، مشروعیت خود را برای تحمیل آن‌ها به دیگران از دست می‌دهند. در این شرایط، حقوق بین‌الملل به‌جای آن‌که سپری در برابر بربریت باشد، به پوششی مناسب برای پنهان کردن اعمال خام قدرت بدل می‌شود.

ضروری است که غرب میان گفتار و کردار خود همسویی ایجاد کند. بدون مسئولیت‌پذیری واقعی—اعم از پیگرد، عذرخواهی و جبران خسارت—برای مسئولان بغداد و میناب، الگوی دموکراسی به خطابه‌ای در خدمت هژمونی فروکاسته خواهد شد. از بغداد تا میناب، مسیر طولانی است و به از دست رفتن اعتماد جهانی می‌انجامد. بازسازی اعتبار حقوق بین‌الملل مستلزم آن است که قدرت‌ها نیز، بدون استثنا، خود را تابع آن بدانند؛ در غیر این صورت، این افول تنها شتاب خواهد گرفت و به زیان همگان خواهد بود.

 

آیا ایران مانند کارپوف بازی می کند؟

 

نویسنده: علی قدسی

یک خوانش شطرنجی از استراتژی دفاع جهانی

در برابر فشار نظامی هماهنگ و سنگین ایالات متحده و اسرائیل، وضعیت استراتژیک کنونی ایران، از برخی زوایا یادآور روشی است که دوستداران بازی شطرنج به خوبی آن را می شناسند:

استراتژی موقعیت شناسی آرام و محدود کننده ای که با نام قهرمان جهان آناتولی کارپوف گره خورده است.

سبک کارپوف، سبک حملات برق آسا نبود. برعکس، او به تدریج امکانات حریف را با حوصله و ظرافت محدود می ساخت حتی در موقعیت های ظاهرا نا مساعد، توازن قوا را به تعادلی پایدار و عمیق تبدیل می نمود. مفسران شطرنج، شیوه او را به "مار بوآ" تشبیه کرده اند: (مار بوآ به آرامی و با سلب هرگونه حرکتی از حریف خود، او را خفه می کند). کارپوف در هنر محدود کردن طرح های حریف، "حتی پیش از آنکه شکل بگیرند" استاد بود.

این دقیقا همان منطق هوشمندانه و صبورانه ای است که در استراتژی ایران مشاهده می شود. تهران به جای جستجوی درگیری مستقیم و پر هزینه با دشمنانی که از نظر تکنولوژی برتر هستند، دفاع پراگنده، غیر مستقیم و فزاینده را ترجیح می دهد. رویکردی چند لایه که بر اهرم های گوناگون استوار است: عمق استراتژیک منطقه ای، بازدارندگی نا متقارن، پراکندگی هوشمندانه زیرساخت های حیاتی، و افزایش ظرفیت های پاسخ غیر مستقیم و هوشمند.

در زبان کلاسیک شطرنج، این روش را "پیشگیری استراتژیک" می نامند. خود کارپوف بارها تاکید می کرد که میان یک ترکیب تاکتیکی درخشان اما گذرا، و فشار وضعیتی آرام که به مزیتی پایدار و عمیق منجر می شود، بی هیچ تردیدی گزینه دوم را انتخاب می کند.

ایران طی دهه های گذشته، نظامی دفاعی را بنا نهاده که بر پایه پراکندگی به جای تمرکز استوار است.

پایگاه های زیرزمینی مستحکم، شبکه های موشکی سیار، اتحادهای منطقه ای، ظرفیت های دریایی نامتقارن در تنگه هرمز، و تکثیر بازیگران هم پیمان، همه همچون مهره هایی دقیق و حساب شده بر صفحه شطرنج منطقه ای چیده شده اند تا هرگونه پیروزی سریع دشمن را به رویایی دست نیافتنی بدل کنند. این استراتژی نه به دنبال برد فوری، که به دنبال تبدیل هر پیروزی احتمالی حریف به هزینه ای گزاف و خونین است.

در واژگان شطرنج، این را می توان "خنثی سازی خطوط حمله" نامید. کارپف پیروزی های خود را نه با نابودی فوری دشمن، بلکه با جلوگیری از هر ابتکار عمل او – حتی پیش از آنکه مزیتی ظاهر شود – بنا می نهاد. هدف، فلج کردن تدریجی و بی صدا بود.

در منطق بازدارندگی ایران نیز همین رویکرد دیده می شود. به جای رقابت متقارن با قدرت هوایی آمریکا یا اسرائیل، با مجموعه ای از ابزارهای غیر مستقیم پاسخ را گسترش داده است که قادرند میدان را گسترش دهند. این گسترش بالقوه، همچون زنجیری نا مرئی، برنامه دشمن را محدود و سنگین می سازد. همان " محدود کردن آزادی عملیاتی" که نظریه پردازان بازی موقعیتی از آن یاد می کنند.

ویژگی دیگر سبک کارپوف، توانایی جادویی او در تبدیل منابع محدود به مزیت پایدار و بلند مدت بود. او هرگز در پی پیروزی آنی نبود. بلکه موقعیتی را می ساخت که در آن، حریف تحت فشار آرام اما مداوم، سرانجام مرتکب خطایی مهلک شود. دکترین کنونی ایران نیز در چنین منطقی سیر می کند: خریدن زمان، گسترش فضای استراتژیک، غیر ممکن ساختن هر عملیات برق آسا، و انتظار فرسایش تدریجی سیاسی و نظامی دشمن. البته این مقایسه به آن معنا نیست که ژئوپلیتیک دقیقا همچون یک بازی شطرنج قابل پیش بینی است و عمل می کند. اما، به نظر من، تفاوت بنیادین میان دو فرهنگ، استراتژیک را روشن می کند. از یک سو، سنت غربی که به دنبال برتری تکنولوژیک قاطع و ضربه سریع است. از سوی دیگر، منطق مقاومت ساختار یافته، به هم پیوسته و غیر مستقیم.

وضعیت کنونی ایران، بیش از آنکه دفاعی لحظه ای و واکنشی باشد، استراتژی موقعیت سنجی منسجم و عمیقی به نظر می رسد، مانند بازی های طولانی و نفس گیر کارپوف که در آنها حریف، محروم از ابتکار عمل، به تدریج در تار و پودی از محدودیت ها گرفتار می شد و راه گریزی نمی یافت. 

 

با آمریکا و اسرائیل چه باید کرد؟

 

مشکل است باور کنیم که ساختار سلطه مندی آمریکا قبول کند پای میز مذاکره با کشوری مستقل بنشیند. اما اگر روزی کار به اینجا رسد که این کشور تجاوزگر به حقوق دیگران واقف شود، با این وجود، مذاکره با آن آسان نخواهد بود زیرا ترک خوی و سامانه سلطه گری زمان درازی را می طلبد. زمانی که تجاوز به میهنمان برای آمریکا سودی در بر نداشته و یا زیان آور شود، دست از تجاوز خواهد کشید و در مورد تنگه هرمز و موارد دیگر سکوت خواهد کرد تا از زیر بار جبران خسارات وارده، خود را کنار بکشد. خسارات تنها به کشور ما محدود نمی شوند، نه تنها گریبان خود متجاوز را گرفته، بلکه کشورهای تحت سلطه در منطقه را هم شامل می شوند. به این دلیل و دلایل سیاسی و ژئوپولیتیک، ترامپ به فکر دستیابی به منابع ایران به هر قیمتی می باشد. برای رهائی از این دیوانگی های سلطه گر، ایران باید فشار مالی را به سرمایه داران آمریکا و دیگر کشورها با هرچه تنگ تر کردن تنگه هرمز وارد آورد تا این کشور سلطه گر مجبور به فرار گردد. روزی خواهد رسید تا برای دستیابی به خسارات از کودتای 28 مرداد به این سو، اقدام نماییم. در این میان، اسرائیل تلاش می کند به نوعی خود را به عنوان ایالتی از آمریکا و دنباله رو آن جا زده و جبهه واحدی را شکل دهد تا از عواقب جنایت هایش در امان بماند. و به دنبال آن، با ترک مخاصمه موقت خود را نجات دهد. به دلایل زیادی، تجاوزات اسرائیل با آمریکا یکی نیستند و هریک مسئولیت متعلق به خود را دارند. تجاوزات اسرائیل تنها به ایران محدود نمی شوند بلکه به مجموعه محور مقاومت ربط مستقیم دارند که ایران فقط یکی از واحدهای آن محور می باشد. فلسطین اولین و مهم ترین قربانی این گانگسترهای حرفه ای می باشد. پس از آن لبنان است که باید آرامش را برای مردم خود تأمین نماید. کشور خود ما که همواره مورد تجاوز صهیونیستها بوده است و به هر قیمتی در نظر و در عمل برای تجزیه ایران تلاش می کرده و می کند و در این راه از هیچ جنایتی فروگذار نبوده است. در حقیقت هیچ کشوری در منطقه از آسیب های این اشغالگر در امان نمی باشد. هدف آمریکا سلطه گری است که باید در برابر خواسته های ناحق و نامشروع آن ایستاد، اسرائیل اما هدفش ویران کردن منطقه و غزه کردن آن می باشد.

 

تجاوز وحشیانه به ایران و جهان به خواب رفته

 

نگاهی گذرا از ابتدای به قدرت رسیدن دوباره ترامپ نشان می دهد که او راه حلی برای اقتصاد ورشکسته کشورش نمی بیند. دید کاسب کارانه او می بیند که آمریکا در حال از دست دادن موقعیت جهانی خود به عنوان یک چپاولگر خودخواه می باشد. در شروع کار، با سفرش به عربستان و گرفتن قول صوری هزار میلیاردی از این کشور دست نشانده، فهمید که دوران طلائی چپاولگری به پایان رسیده است. پس از آن با تاکس گذاشتن برای کشورهای صنعتی متحد خود، و چین، هند، و دیگر کشورها، علنا به مصاف جهان رفت تا بدین وسیله هژمونی خود را تحمیل کند و راهی جدید برای ماندن در ابرقدرتی طرح ریزی نماید. اما با مقاومت حتی هم پیمانان خود مواجه گردید. پس از این ناکامی های بازاری، راهی جز به کار بردن ابزار زور برای رسیدن به اهدافش نیافت. در این مرحله شروع به تجاوزات به تمامیت ارضی هم پیمانان خود کرد و کانادا را ایالتی از آمریکا خواند. جزیره گرانادا را مالمیک خود اعلام کرد که با مخالفت و تقابل هم پیمانان خود روبرو شد تا حدی که این کشورها به آن جزیره نیروی نظامی فرستادند که می توان این عمل را اخطار به جنگ دانست. پس از شکست تعرفه ها از چین، به دلیل وابستگی این نو ابرقدرت به انرژی وارداتی، به فکر تسلط کامل بر تولید نفت جهانی افتاد تا بتواند این قدرت نو ظهور را به کنترل خود درآورد. ابتدا توسط سازمان سیا و نیروی نظامی کودتائی در ونزوئلا انجام داد و اعلام کرد نفت این کشور به او (آمریکا) تعلق دارد. پس از آن با استفاده از اصرار های تاریخی نتانیاهو بر تجاوز نظامی به ایران خیال تسلط کامل بر منطقه را در سر پروراند تا بر انرژی جهان مسلط شده و چین را محتاج خود گرداند. اینچنین خواهد توانست دوباره سلطه خود را بر جهان بازسازی کند. آنگاه گرانادا را برای همیشه به نام خود ثبت نماید. از آن سو با در دست داشتن قدرت نظامی و اقتصادی و ابرقدرتی بی مانند خود، کانادا خود برای پیوستن به ایالات آمریکا پیشقدم خواهد شد.

اما ایستادگی ایران تمامی رؤیا های او را نقش بر آب کرد. زیرا او اسیر ذهن سازی های خود است و حقیقت را در آنچه میل دارد می بیند و نتانیاهو هم از این شخصیت استفاده کرده بود تا رؤیا های صهیونیسم را با ارتش آمریکا به عمل درآورد. البته جهان غرب و اغلب کشورهای عربی هم به دلایل گوناگون در این بازی هولناک سهیم شدند.  نتیجه جنگ هرچه باشد، روندی که اکنون در جهان حاکم می باشد بطور قطع تغییر خواهد کرد. این تغییر از هم اکنون شروع شده است، زیرا در غیر این صورت، اروپا و به خصوص کشورهای همسایه ایران به کمک تمام عیار متجاوزان می پرداختند. باید منتظر ماند و دید آیا حزب الله در موقعیت مناسبی قرار خواهد گرفت تا یمن و دیگر نیروهای جبهه مقاومت و نیروهای خفته در سوریه وارد کارزار شوند و موقعیت روشنی را برای آینده منطقه رقم زنند.

 

توهم مرجعیت ترامپ و توهم مقلدی پزشکیان

 

با تاسف زیاد مثل اینکه قرار است بار دیگر شاه سلطان حسین تکیه بر حاکمیت کشور عزیز ما بزند. آقای پزشکیان شما همانطور که خود بارها از روی شکسته نفسی اعلام کردید که سیاستمدار نیستید، باور کنید که نیستید و از توهم بیرون آئید و در امور مهم دخالت نکنید. شما می دانید که با عذر خواهی از متجاوزان به ایران سند ادعای باز پرداخت میلیاردها دلار خسارت وارده که هدفی جز دفاع از مردم و تمامیت ارضی کشور نداشته را بر عهده مردم و نسل های آینده گذاشته اید؟ بنابراین من به عنوان فردی از آن مردم، شما را قانونی نمی دانم و کفایت شما را برای پستی که اشغال کرده اید کافی نمی دانم. و از نیروهای نظامی که در عمل بی کفایتی او را به او و دشمنان ایران اعلام کردند سپاسگزارم. در حالی که تجاوزی آشکار و بدون تردید بر کشور صورت گرفته است، شورای رهبری بی کفایت که تحت نفوذ الیگارشی قرار دارد، اینچنین تجاوزات آشکار سلطه گران را در پرده ای از ابهام می برد، نیروهای نظامی ما باید با تمام قوا از استقلال و آزادی کشور حمایت کرده و وظیفه خود را در قبال مردم انجام دهند. دیدیم که پس از این عذرخواهی بی جا ترامپ افسرده و سرخورده از این تجاوز ناگهان جان گرفت و گفت ایران را ویران خواهد کرد. اینچنین بی کفایتی دست انسان را شریک جنایتکاران می کند تا آنها را در تجاوزشان گستاخ تر نماید و جنایاتشان را مشروع جلوه دهند. این بی کفایتی ها و احیانا خیانت ها که از داخل عمل می کنند نباید نیروهای نظامی و غیر نظامی ما که به دفاع از کشور مشغول هستند را دلسرد کند و بدانند که راهی را که انتخاب کردند دنباله همان انقلاب پیروزمندانه ملت است.

 

دست ما هم به سلطه گران یاری رسانده

 

دوستی نوشت اسرائیل رسما بخشی از سوریه را اشغال کرد. نوشتم با تاسف ما هم به آن کشور متجاوز یاری رساندیم. به یاد آوریم هنگامی که بشار "مردم" سوریه را به گلوله می بست، فریاد مرگ بر دیکتاتور سر می دادیم. حالا آن "دموکراسی خواهان" سوری که به یاری آنها فریاد می زدیم کجا هستند؟ چرا خود ما هم سوریه را به فراموشی سپرده ایم؟ نماینده آن مردم به قدرت رسیده است؟ آن هیجان ضد استبداد کجاست؟ چرا خاموش گرفته است؟ چرا ما به شکل عروسک های خیمه شب بازی در آمده ایم؟ چرا آن زمان شب و روز به فکر مردم سوریه بودیم و حالا چرا ناگهان آنها را فراموش کردیم؟ پس از مدت ها پیکار با خود، به یاد این آیه از قرآن افتادم که "کسانی که پرده ای بر چشمان و گوش های خود می کشند، وجدان هایشان بسته می شود و عذابی دردناک در انتظارشان است". دو سال پیش به

این امر در مصاحبه ای پرداخته بودم. عذابی دردناک جز این وضعی نیست که مردم سوریه به آن گرفتار آمده اند؟ دلیل آن جز غفلت از استقلال خودمان نیست. فضای مجازی و رسانه های سلطه گر چنان روان ما را دستمالی می کنند که همچون جانوران رام شده همراه آنها به هرجا که می خواهند می رویم. فضای مجازی به راحتی از هیچ، همه چیز را می سازد. این فضا پر شده است از انواع متخصص در انواع حرفه های پزشکی، فنی، صنعتی، روان شناختی، سیاست، و . . . . که در تمامی این موارد به ما و اغلب رایگان خدمت ارائه می دهند که خطرناک ترین و جهت دار ترین آنها، در امر سیاست می باشد.

حالا به خودمان بازگردیم. با چشمان خود دیدیم که چگونه سلطه گران از رضا پهلوی یک شبه از همین راه، که البته همراه با زیرکی نهاد های اطلاعاتی وطنی، توانستند از موش شیر بسازند. چنان شیری بسازند که کارکشته های سیاست در اپوزیسیون هم باورشان آمد و برای عکس گرفتن با آن شیر از یکدیگر سبقت گیرند. آدم مات می ماند از این همه بلاهت. در حالی که همین سلطه گران هدف از این شیر سازی ها را اشغال و وابسته کردن کشور اعلام می کنند، اسرائیل تجزیه ایران را در سر می پروراند، این ابلهان همچنان گرفتار قدرت به دنبال آنها روانند. کودتاچیان داخلی که خود را شریک مردم می باورانند، همراه این قافله به وابسته کردن کشور مشغولند. دانشجویان ما در صحن دانشگاه که باید مرکز تفکر و تعقل باشد، همانند همفکران سوری خود شعار مرگ بر استبداد، از یک سو، و استبداد بر میگردد از سوی دیگر سر می دهند، که اگر زیرکی تصمیم گیران نبود، در یک کشور استبدادی آنها را به گلوله می بستند. این دانشجویان نمی دانند جای دموکراسی نه در فضای مجازی است و نه در شعار، بلکه در وجدان انسانها باید باشد تا واقعیت پیدا کند. زمان، زمان تفکر و اندیشیدن است. دشمن پشت دروازه های کشور به کمین نشسته است. نه سلطه گران بیگانه و نه کودتاچیان داخلی، هیچ کدام نه به فکر آسایش مردم اند و نه به فکر آزادی آنها.  اگر موفق شوند، و اگر کشور را تجزیه نکنند، دمار از روزگار مردمی که زیر بار وابستگی نروند در خواهند آورد و در برابر چشم جهانیان رئیس جمهور آمریکا ادکلن بر عمامه روحانی خواهد پاشید تا نشان دهد که سلطه گر چگونه تحقیر و رنگ می کند. مرگ بر دیکتاتور گوها به گوشه ای خواهند خزید و رسانه های وابسته به حمد و ثنای دست نشاندگان خود خواهند پرداخت. آری دوست عزیز من، استقلال کرامت انسان است، هر مقداری که موفق شویم به آن دست یابیم، به همان اندازه بر کرامت ما می افزاید. منتظر فضای آلوده به دروغ و تزویر نخواهیم ماند و با خرد خود زندگی خواهیم کرد و خود تصمیم خواهیم گرفت و اجازه نخواهیم داد فضای مجازی برایمان تصمیم بگیرد. واقعیتی که برایمان می سازند را تصفیه می کنیم تا به واقعیت حقیقی دست یابیم.  

 

راهپیمایی دیروز مردم درسی برای سلطه گری بود

راهپیمایی دیروز مردم زندگی در تداوم انقلاب را نشان داد. نشان داد که گرسنگی و زندگی در سختی نمیتواند استقلال، هنگامی که به اخلاق در خودناآگاه انسان ذخیره می شود را تباه سازد. زندگی به معنای زنده بودن است و ملت نشان داد که زنده است. جهان سلطه که با افشای جنایات اپستین نشان داد که این سلطه گری بسیار ژرف است و در اعماق روان قرار دارد که نماد آن پول و نفت و فساد و زیاده خواهی می باشد. دیدیم که همین جهان "عادی" که دموکراسی را هم به یدک می کشد، چگونه با تمام قوا و جنایتکاری نتوانست برای ارضای خود، مردم غزه را مجبور به تمکین کند. نتانیاهو دیدار خود با ترامپ را به سالگرد انقلاب تغییر داد به امید اینکه خیابان های ایران خالی خواهند بود و یا به کشتاری بزرگتر از قبل تبدیل خواهند شد تا او را برای حمله قانع گرداند. اما دیدند که ملت ما انسان های دیگر هستند، نه از جنس خودشان. انسان هایی که به استقلال کشورشان ارج می نهند. همانند جوانهایی که با درس گرفتن از وحشی گری های جنگ هشت ساله، به دور از چرخه قدرت مداری به فکر تقویت تجهیزات دفاعی بودند و کشور را برای دفاع مجهز نمودند. همت این سلطه گران از ابتدای انقلاب بر این بود که نگذارند شعار انقلاب، یعنی استقلال و آزادی و عدالت به عمل درآید. با خریدن افراد تهی مغز و شرور و سودجوی داخلی سد های متعددی بر سر راه این روند ایجاد کردند که البته در شعار های آزادی و عدالت موفق بودند. اما خود ما هم در برقراری آزادی و عدالت موفق نبودیم هرچند یکی از علت های آن دخالت های بیگانه بوده باشد، اما در این راه می توانستیم موفق شویم. به خصوص در امر قضا که مادر تمامی نابسامانی ها و فساد و بی عدالتی ها می باشد. در جریان کودتای خرداد شصت اگر قوه قضائیه ما مستقل بود و به جای "بوده است، نبوده است؟" رئیس وقت این قوه در تلویزیون حکم قضائی می کرد، شاید ما این نابسامانی ها را تجربه نمی کردیم.

به هرحال، تردید ترامپ برای حمله به ایران، بدون شک از ترس است. ترس از ناکامی و بد تر از آن، ترس از شکست و از دست دادن اسرائیل می باشد. باید از تلاش این جوانان و دانشمندانی که بدون چشم به قدرت و پول، زندگی خود را فدای وطن کرده و می کنند پیوسته قدردانی کرد. سابق بر این نوشته بودم که حمله ترامپ به تاسیسات هسته ای فردو پس از شکست اسرائیل، در پی تصمیمی بوده که در قبال برخورد با ایران اتخاذ کرده است. تجهیزات نظامی هم که در اطراف کشور فراهم آورده برای همین هدف است. دو هدف را دنبال می کند، یکی بازداری ایران از حمله به اسرائیل برای خاموش کردن آتش صهیونیسم، و احیانا دلگرمی دادن به کشور های همسایه که در آنجا پایگاه دارد.  هدف دیگر محاصره ایران تا به زانو در آوردن این کشور است. که البته هدف دوم چنانچه تحلیل در ست باشد، عملی به نظر نمی رسد. زیرا پای چین در میان می آید و قادر نخواهد بود مانع از تردد کشتی های چینی شود.