"نیروهای نیابتی ایران"

واژه‌ای ساختگی یا یک واقعیت؟

  

استعمار و استثمار همواره در طول تاریخ از فرآورده‌های مستمر تکاثرو تمرکز قدرت بشر بوده‌اند. اما درهر دوره از تاریخ، بنابر فرهنگ و سیاست و عملکردهای اجتماعی، شکل آن دستخوش تغییراتی می‌شده است. البته وجود نیروهای نظامی و قدرت تخریب و سرکوب و کشتار سلطه‌گران، یکی از وسایل، و کارآترین وسائل برقراری رابطه مسلط – زیرسلطه است. این وسیله درسلطه گری نقشی تعیین کننده داشته و اکنون هم دارد. امروزه سلطه گران درراستای مدرنیزه کردن و بالابردن قدرت تخریب سلاح نظامی، از سلاح رسانه‌های جمعی استفاده بیشتری می‌کنند. با به انحصارسرمایه درآمدن رسانه‌های حرفه‌ای، افکارعمومی جامعه‌ها را آماده می‌کنند تا برنامه‌ها و طرح‌های خودشان را با خاطری آسوده طراحی و اجراکنند (1). در فرصت گردهم‌آیی گروه ژ20 ، ترامپ گفت من تاقیامت برای "مذاکره" باایران وقت دارم. سخن او نه بابت طنز و نه ازراه غلو بوده است، بااین سخن، او پندار خویش را باز می‌گوید که بنابر آن، سلطه گری نوین تاقیامت باید ادامه یابد.

ازمدت‌ها پیش، به خصوص بعداز جنگ دوم جهانی، برنامه رسانه‌های عمده جهان که به "رسانه های معتبر" شهرت یافته‌اند، آماده سازی فرهنگی جامعه است تا که سلطه گری مدرن را عادی بباورانند که دراین هدف به موفقیت‌های شگرفی هم دست یافته اند. یکی ازاین فرهنگ سازی‌های مهم، استفاده از تداعی معانی است به این ترتیب که مثلا شنونده هربار از جنبش‌های مردم تحت ستم می‌شنود، ترور و تروریسم تلقی ‌کند. روشنفکران وکنشگران سیاسی هم از گزند این تداعی معانی معاف نیستند. همه می‌دانیم که مخوف‌ترین و مشهورترین گروه تروریست معاصر، یعنی داعش را، بنابر قول و اعتراف خود، (2) همین دولت‌های غربی ساختند. اما آنچه براذهان عموم جامعه نقش بسته، داعش فرآورده اسلام باوری است. تا وقتی دشمن "کمونیسم بین‌المللی" بود،  این نقش را به کمونیسم می‌دادند. اما یکی کردن تروریسم با اسلام دراین زمان چه سودی را میتواند نصیب سلطه‌گران کند؟ از دید سرمایه‌داری که بنگریم، قدرمسلم  جمعیت یک میلیارد ونیمی مسلمانان را از نظر فرهنگی ( ونه صرفا دینی) که اغلب بر روی منابع عظیم انرژی ودیگر منابع کانی، زندگی می‌کنند، را به عنوان بازار مصرف عظیم نمی‌توان در نظر نداشت و به آن بی‌اعتنا بود. این حوزه بزرگ که قرن‌ها درزیرسلطه قرارداشته، در پی انقلاب ایران، در خود دگرگونی‌های زیادی را شاهد بوده است.

 این دگرگونی‌ها بخشی درپی طرح های پیش بینی شده سلطه گران خارجی و داخلی و بخشی مرهون مبارزات آزادی خواهانه و استقلال طلبانه مردم کشورها بوده است. اما چگونه می‌شد جلوی آن بخش ازدگرگونی ناشی از فرهنگ ملی وآگاهی مردم منطقه را گرفت تا بتوان باموفقیت بیشتری تداوم سلطه گری را سامان بخشید؟ یکی از موفقیت‌های "فرهنگی" سلطه‌گران درجهان -همان‌طورکه دربالا اشاره شد گریبان روشنفکران را هم گرفته‌است – ساختن و باوراندن یک ملقمه به نام "تروریسم اسلامی" می باشد. پس از جاافتادن این واژه در ذهن جوامع، اغلب غربی، اصطلاح "گروه‌های تروریستی نیابتی ایران" با کمک گرفتن از وجود استبداد حاکم بر کشور را وارد اذهان کردند. پس ازآن، ازاین خمیرمایه پیکری ساختند مخوف که " رژیم استبدای دینی به کمک گرو‌ه‌های تروریستی در نظر دارد کشوری دوست داشتنی و متمدن و هم پیمان آمریکا به نام اسرائیل را نابود سازد"، نمای اصلی آن را شکل می‌دهد. دراین میان، آنچه را توانستند از صحنه سیاسی، فرهنگی وانسانی وحقوقی جهان حذف کنند، وجود واقعی نیروهای مردمی استقلال وآزادی خواه است که با زدن انگ "تروریست‌های اسلامی" به آنها، باید ازمیان برداشت.

می‌دانیم از قبل از انقلاب ایران، اسرائیل با چراغ سبزغرب دمکرات ومدعی حقوق بشر، پس از قلع و قمع فلسطینی‌ها، کشور کوچک لبنان را میدان خالی خود تلقی و هروقت اراده می‌کرد، درراستای برنامه توسعه طلبانه خود، به تجاوز و کشتار مردم آنجا دست می‌زد. طبیعی است که ساکنان آن نواحی به دفاع از خود بر‌خیزند ومتجاوز را دشمن خود تلقی ‌کنند. بازهم طبیعی است که جنایت‌های هولناکی مانند نسل کشی در صبرا وشاتیلا در وجدان جامعه لبنانی خانه کرده وهرگزاز یاد نروند. به این ترتیب بود که، ازهمان زمان‌ها، گروه‌های مقاومت مردمی شکل گرفتند. اما به دلیل پراکندگی و کوچک بودن گروه‌ها، قادربه دفاع موثری در برابر متجاوز نمی‌شدند. پس از انقلاب، طبیعی بود که آنها به دلیل نزدیکی فرهنگی که با ایرانیان داشتند، واکنون با داشتن دشمنی مشترک، ازاین کشور طلب یاری کنند. البته در مواردی که این همکاری رنگ وابستگی به خودگیرد، پذیرفتنی نیست وجای نقددارد که دراینجا مورد بحث نیست. آن چه مهم می باشد، مقاومت ملتی در برابر تجاوز و سلطه گری بیگانه است. این مقاومت از حقوق اولیه بشرمی باشد. این آن مقاومت است که با هیاهو درباره "تروریسم اسلامی"، از منظر افکار عمومی محوکرده اند.

بااستفاده از چتر تبلیغاتی گسترده "تروریسم اسلامی" بود که عربستان سعودی برنامه حمله به یمن را آغاز نمود. از دید سلطه گرانه همین رسانه‌ها، گوئی عربستان نه تروریست است و نه «اسلامی»! ومداخله‌اش در بحرین و یمن و لیبی و سوریه و لبنان و فلسطین، مبارزه با تروریسم است!

به این ترتیب، مردمی به ستوه آمده از دخالت خارجی و تبعیض، به قیام اقدام می‌کنند، مورد تجاوزنظامی بیگانه قرارمیگیرند. رسانه‌های "معتبر" به آنها تروریست و نیروهای نیابتی ایران لقب می‌دهند و متجاوزان کشتارگر را ازبین برنده "تروریسم اسلامی" لقب می‌دهند. اگر آنها، در دفاع ازخود از سلاح ایرانی استفاده کنند، تروریست اسلامی و نیروهای نیابتی ایران می‌گردند. اما بمب و موشک و گلوله‌های آمریکائی که عربستان برروی کودکان و زنان از آسمان فرو می‌ریزد، نه تروریست است و نه به نیابت آمریکا، مأمور نگاهداشتن مردم کشورهای منطقه در نظام سلطه است.

درمنطقه و نقطه نقطۀ باقی جهان، شاهد این نمونه‌هاهستیم. باتأسف فراوان، تحت سانسورِ "رسانه های معتبر"، کنشگران و روشنفکرانی که باید مدافع ستم دیدگان باشند، خود غیر مستقیم، ویامستقیم با پذیرفتن ضداطلاعاتی که به طور مستمر منتشر می شوند، مشوق سلطه گران شده‌اند. غافل از این که پشتیبانی ازمقاومت ملت‌ها در برابرمتجاوز، در خود دلیلی بر تقویت استبداد حاکم برایران را دربرندارد. به دلیل این که استقلال و آزادی یک مجموعه لازم وملزوم راتشکیل میدهند وعمل به آن، هم دست متجاوز را کوتاه میکند و هم استبداد را ازمیان بر می‌دارد. بنابراین، جداکردن استقلال وآزادی از ضروریات دوام سلطه گری است. خواه ازنوع خارجی و یا نوع داخلی آن باشد. واین خاصۀ مشترک میان نظام حاکم برایران و آمریکا است که ترامپ را وادار می‌کند علنا اعلام کند که قصد تغییر رژیم راندارد. با محک اصول استقلال و آزادی، نیت واقعی سلطه‌گران را نیک در می‌یابیم: سلطه گران خوب می‌دانند نظام حاکم بر ایران، درواقع امر، شریک آنها در سدکردن راه برقراری دمکراسی در کشور می‌باشد. بنابراین، دفاع از سازمان‌های مقاومت دربرابر تجاوز اجنبی و مبارزه برای استقلال وآزادی و دمکراسی یک مجموعه را تشکیل می‌دهند که عمل به آن، کنشگران راستگو را از دروغگو تمیز می‌دهد.

1-      https://www.mondedemain.org/revues/2003/janvier-mars/comment-les-medias-faconnent-le-monde

2-      الف- ترامپ در سخنان انتخاباتی خود اعلام کرد که داعش ساخته دست اوباما و کلینتون بود. https://www.rtbf.be/info/dossier/election-presidentielle-americaine-la-course-est-lancee/detail_trump-clinton-et-obama-ont-cree-l-ei-et-hillary-devrait-etre-en-prison?id=9176216. ب- گروه تروریستی النصره درسوریه شعبه داعش می باشد. لوران فابیوس نخست وزیر فرانسه در تلویزیون مراکش اعلام میکند که گروه النصره کارش را به خوبی انجام میدهد و ما به آنها اسلحه میدهیم. https://youtu.be/g9FiUF7N-PA -ج- ژنرال ونسان دپورت، ژنرال فرانسوی و استاددانشگاه درکمیسیون خارجی و نیروهای مسلح سنا در 17 دسامبر 2014 اعلام میکند که داعش ساخته دست آمریکا واسرائیل بوده است http://www.senat.fr/compte-rendu-commissions/20141215/etr.html#toc7. و سخنان این نماینده آمریکائی بسیار شفاف است https://mail.google.com/mail/u/0?ui=2&ik=bc52f15e16&attid=0.1&permmsgid=msg-f:1638924009439766251&th=16bea0b4048426eb&view=att&disp=safe
ازاین نوع شهادت ها فراوان می باشد که در پناه سانسور ونشر ندادن آن توسط "رسانه های معتبر" دردسترس جامعه قرار نمیگیرند.

ایران قربانی طرح جهانی سلطه گران

انستیتوجهانی تحقیقات صلح استکهلم گزارش سالیانه خود را در مورد سلاح اتمی در جهان منتشر کرد. آن چه در این گزارش، علیرغم شعارهای انسان دوستانه و صلح طلبانه قدرت ها، از اهمیت برخوردار است تلاش دارندگان سلاح اتمی طی سال گذشته برای مدرنیزه کردن این سلاح ضد حیات جمعی می باشد. این روزها هم در نمایشگاه هوانوردی بورژه در فرانسه نوعی هواپیمای جنگی به نمایش گذاشته شده است که محصول مشترک آلمان و فرانسه می باشد. گفته می شود با هواپیماهای اف-35 آمریکائی برابری می‌کند. چندی پیش هم رئیس جمهور فرانسه از مدرنیزه کردن موشک‌های میان برد و دوربرد کشور خود پرده برداشت. این کشورها برای چه اهدافی و چه زمانی خودشان را آماده می کنند؟ ایران در این میان چه نقشی را می تواند داشته باشد که اکنون سلطه گران یک پارچه در برابر آن ایستاده‌اند و شرمی هم از فشاری که برمردم وارد می‌آورند، ابراز نمی‌کنند؟

این که بگوییم غرب قدرت تسلیحاتی خود را دربرابر ایران است که افزایش می‌دهد و مدرن می کند، کودکانه است. ویا اگر فکر کنیم تلاش آنها در بالابردن قدرت تسلیحاتی خود، از بیم موشک‌های ایران ویا اتمی شدن آن می‌باشد، هم عقلانی به نظر نمی‌رسد. این امرچنان روشن است که محتاج توضیح نمی باشد.

در ماه اوت 2015 طی تحلیلی نوشتم: هدف برجام تقسیم منطقه به دوبلوک متخاصم، یکی به رهبری اسرائیل و عربستان و دیگری به رهبری ایران، تحت امر آمریکا است. این دو درحالیکه قدرت یکدیگر را خنثی می‌کنند، باید بتوانند بلوک قدرتمندی را در برابر نفوذ چین در منطقه ایجاد کنند. درآنجا نوشتم برجام شروع مذاکرات میان ایران و آمریکا می‌باشد وباید منتظر برجام‌های دیگری باشیم. چندی بعد روحانی از برجام های دیگری که درراه اند پرده برداشت وبه مردم نوید میداد که روزهای خوبی درپیش رو دارند. اما تصمیم گیرندگان اصلی زیر بار ادامه مذاکرات نرفتند و برجام درحدتوافقات انجام شده متوقف ماند.  بیرون رفتن ترامپ از برجام دو دلیل داشت: یکی این ناکامی آمریکا در اجرای طرح جدید منطقه بود که یکی ازعملی ترین و کم هزینه ترین راه هابرای کنترل وایستادگی در برابر چین،  ودیگری، کوتاه کردن دست اروپا به مثابه یک شریک در طرح جدید منطقه می باشد. به این ترتیب ترامپ با قمار بیرون آمدن از برجام به این امید که با فشارهای اقتصادی بیشتر قادرخواهدبود بدون اروپا و چین با ازسرگرفتن مذاکراتی جدید به اهدافی دست یابدکه سیاست گذاران پشت پرده برای جهان ترسیم کرده اند، تاکنون به نتیجه‌ای دست نیافته است. در حقیقت، گروه های تنظیم کننده سیاست جهانی که وابسته به سرمایه‌های بزرگ هستند، به هدف ایجادامنیت برای سرمایه، اعتقاد به سروری آمریکا در جهان دارند و برای ایفای نقش مسلط از سوی امریکا کوشش میکنند. اکنون بیشتر حاکمان برجهان تحت نفوذ همین گروه‌ها قراردارند. برای مثال، چند سال قبل از انتخابات اخیر ریاست جمهوری در فرانسه، گروه بیلدربرگ Bilderberg (1) که یکی از گروه های نزدیک به صهیونیستها می‌باشد از امانوئل ماکرون (بانکدار در گروه روتچیلد) رئیس جمهور فعلی فرانسه که در آن زمان مسئول دفتر رئیس جمهور فرانسه بود، دعوت به عمل آورد تا درگردهمائی سالانه آنها شرکت کرده به او پیشنهاد ریاست جمهوری را بکنند. این گروه در سال 1954 وبعدازجنگ دوم جهانی با شعارلابی گری برای رهبری جهانی آمریکا تاسیس شده بود که بیش از 35 رسانه معتبر دنیا و شخصیت‌هایی نظیر برژنسکی و راکفلر درآن شرکت داشتند. نشست سالانه 2019 این گروه باشرکت حدود 130 نفر از 23 کشور جهان درماه مه امسال در سویس تشکیل شد که در آن افرادی نظیر هانری کسینجر وجرد کوشنر داماد ترامپ وپادشاه هلند هم درآن حضور داشتند (2). نفوذ این گروه دراغلب کشورها کارساز بوده وآخرین تغییرات در عربستان سعودی و روی کار آوردن محمدبن سلمان هم در راستای این دخالت ها صورت گرفته است.

درپی سرنگونی اخیر پهباد(3) آمریکایی، ترامپ در سخنانی باتشکر از نیروهای ایرانی که به هواپیمای سرنشین دار آن کشور شلیک نکرده‌اند، گفت: بگذارید ایرانی بزرگ بسازیم (نقل به مضمون). اگر نظر عمومی مبنی براینکه ترامپ سیاسی نیست را بپذیریم و یا برعکس اورا باهوش و سیاستمدار تلقی کنیم، فرقی نمی کند. این جمله باری سیاسی دارد و پرده از یک نقشه پنهان را برمی‌دارد. نقشه‌ای که به زعم طراحان آن، ازایران کشوری بزرگ و ثروتمند خواهدساخت که دخالتی آشکار در امور داخلی ما می باشد. نقشه راه ترامپ که بخاطرش اوبه ریاست جمهوری رسید، این است که سلطه آمریکا بر جهان را پایدار کند وبتواند بدون اروپا سازوکار این سیاست را به خصوص دربرابر رشد چین عملیاتی کند. ایران درمنطقه خاورمیانه میتواندنقش اول را بازی کند. به همین دلیل چندسال فعالیت آخر ریاست جمهوری اوباما واین سه سال اول ریاست جمهوری ترامپ برایران متمرکز شده است. برای بقای هژمونی خودبرجهان، آمریکا باید برتمامی منطقه تسلط کامل بیابد. ایران سدی جدی بر سر راه این سیاست است. یا باید ایران را متقاعدکند ویا نیروی نظامیش را در منطقه مستقر نماید. ترامپ درابتدای ورود به کاخ سفید، همراه بااعلام پایان دادن به عملیات نظامی کشورش در جهان، بودجه نظامی را بالا برد. این تناقض آشکار، درحقیقت ربط پیدا میکند به گزینه بعداز ناکامی سیاست تحریم و ادامه برجام. به این ترتیب پس از شکست تحریم، به تهدید نظامی روی می‌آورد. حاصل درمیان آوردن نیروی نظامی از دوحال خارج نیست: یا همگام با تحریم و فشارهای اقتصادی وترس از جنگ، ایران کمر خم کرده و به ادامه مذاکرات گردن می‌نهد و یا مقاومت خواهد کرد. دراین صورت، ترامپ خواهدتوانست با کمک بعضی کشورهای "خودی" اروپائی (انگلستان درحال حاضرتنهاکشوراروپائی است که اعلام کرد یک کشتی جنگی به منطقه خواهدفرستاد) یک نیروی نظامی "جهانی" را در منطقه برای مدتی نامعلوم مستقرکند. هرچند به دلیل هزینه زیادمطلوب آمریکا نیست، اما موقتا از ورود چین به منطقه جلوگیری می‌کند. کنترل تأمین انرژی چین را دردست می‌گیرد و به امید به وجود آمدن تغییراتی در ایران منتظر می‌ماند. متن کوتاه بالا، با زدودن اطلاعات و ضد اطلاعات گوناگونی که روزانه مراکز مختلف خبری با آنهامشغول سردرگم کردن مردم هستند، دلائل عملکرد آمریکا رادر منطقه و ایران رونمائی می کند. البته نقش روسیه دراین میان ظاهری پراز تناقض و ابهام دارد ودرحاشیه حوادث به دنبال بهره برداری از آب گل آلود می باشد که باید جدا مورد بررسی قرار داد.

آیا یک جنگ همه جانبه صورت می گیرد؟

هدف اولیه تحریم‌ها تضعیف نیروی تهاجمی و دفاعی ایران بوده است. تحریم های اقتصادی که از زمان اوباما شدت گرفتند و ترامپ، به ادعای خودش آنها را به حد بی‌سابقه‌ای افزایش داده‌است، به هدف فلج کردن کامل ایران به اجرا گذاشته شده‌اند. درچنین شرائطی، بدون شک میتوان گفت که ایران به هیچ وجه آمادگی شروع یک جنگ تهاجمی را ندارد چه رسد با یک ابرقدرت. اما درموضع دفاعی، شرائط کاملا فرق می‌کند. به ترتیبی که هم نیروهای مسلح و هم مردم را بر خواهد انگیخت. بنابراین، ایران شروع کننده جنگ نخواهد بود زیرا در تهاجم ضعیف و در دفاع قوی خواهد بود. آمریکا میداند اگر شروع کننده جنگ باشد، از همه سو بازنده خواهد بود. از لحاظ نظامی، هر ضربه‌ای که بتواند به ایران بزند، نمیتواند جایگزین کشتاری شود که از نیروهای خودش برجای خواهد ماند. می‌داند بدون ورود به مثلا امارات، ایران خواهدتوانست ضربات مهلکی به نیروهای مستقر در آنجا وارد آورد. ویا کافی است یکی از موشک های ایران به یکی از ناوهایش اصابت کند. و... خوب میداند که ایران عراق نیست و موقعیت فعلی آمریکا در جهان هم موقعیت آن زمان نیست، و دیگر نمی تواند جنگی را شروع وخودش هم خاتمه دهد. حتا در عراق و افغانستان نیز شروع کننده بود اما با وجود قول هائی که ترامپ داد نتوانسته‌است پایان دهنده بگردد واکنون باطالبان مجبور به گفتگو شده است. از همه مهم‌تر اینکه خاتمه دادن به چنین جنگی بدون حضور چین به عنوان ضامن ختم جنگ غیر ممکن به نظر میرسد. دراین صورت جنگ، خاتمه سروری آمریکا بر جهان خواهد شد. سرنوشت اسرائیل در تاریکی فروخواهدرفت و تغییرات عمده‌ای در نظام‌های حاکم در کشورهای منطقه پدید خواهند آمد که به سود سلطه گری سرمایه‌های تکاثریافته نخواهند شد. تنها کشوری که ازاین بلبشوی جهانی سود خواهد برد، چین است. بنابراین بعید است آمریکا دست به چنین قماری بزند.

_______________________________________________________________________________

1-      https://www.egaliteetreconciliation.fr/Bilderberg-2014-la-liste-des-participants-25689.html

2-      https://www.egaliteetreconciliation.fr/Bilderberg-2019-la-liste-des-participants-54940.html

3-      یک فرمانده پاسدار اظهار کرد که بعد از چهار بار اخطار به پهباد آمریکائی شلیک شده است. چرا آمریکائی ها با آنکه این پهباد را یک پهباد گران قیمت و پیشرفته اعلام کرده اند، به اخطارها بی توجهی نموده اند؟ این امر میتواند این شائبه را برانگیزد که آیااین پهباد یک پهباد واقعی بوده است یا یک ماکت برای پی بردن به عکس العمل ایران در رابطه با تهدیدات روزمره آنها؟ ویا جنگ افروزان آمریکائی ومنطقه ای برای راه انداختن جنگ این برنامه را ریخته بودند؟ این امر میتواند عقب نشینی ترامپ را توجیه کند.

دلیل اصلی ومنطقی استقرار و استمرار و دوام ولایت فقیه

همه میدانیم هدف انقلاب مردم رسیدن به استقلال و آزادی و عدالت اجتماعی بود. توئیت ها و پیام های اخیر دستگاه دیپلماسی ترامپ هم باگفتن این که سران انقلاب چهل سال پیش قول دمکراسی و زندگی خوب به ایرانیان می داده اند، تأیید می کنند که در رژیم سابق، مردم فاقد آزادی و زندگی درخوری بوده اند. اما چرا رهبران انقلاب توانستند در زمانی کوتاه با وعده هایشان فاصله گرفته وهمان روش و منش قبل از انقلاب را ادامه دهند وچهل سال جامعه با آن کنارآمده است؟ آیا باید انگشت شمارحاکمان مستبد را مبتکراصلی استقرارواستمرارودوام استبداد دانست یا مردم را مورد سرزنش قرارداد ویا دلیلی دیگر درکاراست؟ برای یافتن جوابی منطقی احتیاجی به تحلیل وبررسی های موشکافانه اجتماعی و سیاسی نیست، علت آن روشن و شفاف است اماخودسانسوری مانع ابراز آن می باشد. جواب را می توان با بازکردن چشم، ازدرون مضحکه ای به نام فضای سیاسی اپوزیسیون به علاوه اصلاح طلبان دید. بخشی ازاین اوپوزیسیون با روی کار آمدن ترامپ، باوجودی که او در تبلیغات انتخاباتیش بارها اعلام کرده بود که اهدافش بر درون آمریکا متمرکز هستند، معلوم نبود برچه معیاری امید به قدرت نظامی آمریکا بستند وخواستار حمله نظامی به ایران شدند. این دسته، آنگاه که متوجه شدند ترامپ نه اهل پول دادن است و نه اهل جنگ باهزینه زیاد، به دیگر اوپوزیسیونی پیوستند که ازمردم می خواهند به خیابان ها سرازیر شوند و زمینه به قدرت رسیدنشان را فراهم آورند. این روزها رسانه های برون مرزی به مناسبت چهلمین سال دوام حاکمیت ولایت مطلقه فقیه صحنه ابراز نظرهای گروه های سیاسی و جریانهای فکری گوناگونی بود که برای اولین بار، همگی دست تمنا به سوی مردمی درازکرده اند که خود، بعضا با رضایت از تحریم های ترامپ وتشویق او، عامل زجر و زحمت آنان می باشند. وغافل از شعورفردی و اجتماعی مردم، آب به آسیاب استبداد حاکم می ریزندوبردوام آن می افزایند.

مهدی خزعلی که جریانی از اصلاح طلبان را نمایندگی می کند، در برنامه ای تلویزیونی در بی بی سی که به مناسبت چهلمین سال انقلاب ترتیب داده شده بود، درپاسخ به پرسشی درمورد انتخابات گفت: "فقط یک بار انتخابات آزاد در ایران انجام شد که به آمدن بنی صدر منجر شد. حاکمیت هم متوجه شد که باید نظارت استصوابی را برقرار کند". ایشان از کودتا سخنی نگفت، اما همین اقرارمعلوم می کند که طی چهل سال گذشته، ایشان به مرز بین استبداد و آزادی ودمکراسی آگاه بوده وهست اما برای دمکراسی به خط و مرزی اعتقاد دارد که آن کودتا را برایش توجیه می کند. درهرحال، یادآوری ایشان درمورد این رویداد مهم تاریخی به کنشگران سیاسی قابل تقدیر است. طی این چهل سال، کودتای خرداد 60، چه در داخل و چه بین اوپوزیسیون خارج، درسانسور کامل قراردارد وفقط گاهی باناسزاگوئی و سخنان بی پایه و اساس ازمنتخب مردم یاد می شود. شاید لازم به یادآوری باشد که در اینجا موضوع آقای بنی صدر به عنوان شخص اصلامطرح نیست واز کودتا به مثابه یک حادثه برضد انتخاب مردم نگاه می شود. این حادثه دروجدان آگاه و ناخودآگاه جامعه نهفته است. یادآوری می کنم که 76 درصد مردم در آن انتخابات آزاد به شخصی رای داده اند. عده ای می گویند آراء داده شده به اوبه خاطر خمینی بوده است ویا... هر دلیل وعلتی که درذهنیت گوینده باشد، رافع این حقیقت نهفته در ناخودآگاه جامعه نمی شود که یک شهروند، و در پی آن یک جامعه درمحیطی آزاد و به میل خودبه شخصی رای داده است و بعد از مدتی کوتاه یک حاکمیت استبدادی به او وبه جامعه می گوید توخطا کرده ای که رای داده ای. این زخم همانند یک جدائی، یک طلاق، یک از دست دادن چیزی، دروجدان مغفوله شهروند وبه تبع آن، جامعه باقی می ماند تادرشرائط مناسب بروزکند. نمونه آن راهم دراظهارات مهدی خزعلی می توان مشاهده کرد که چگونه دربرابر یک پرسش درمورد انتخابات، ضمیرناخودآگاهش بروزمی شود و از چهل سال پیش سخن می گوید. این زخم روانی جامعه را، نه کودتاچیان می توانند حس کنندو به آن آگاه باشند ونه کسانی که مفهوم دمکراسی را نمی دانند، اما وجدان جامعه باآن شب وروز زندگی می کند وباآن آشناست. هربارکه جامعه بوئی ازانتخابات آزاد- راست یادروغ- به مشامش می رسد، برای ترمیم آن زخم باهیجان وباامیدی هرچندکاذب، به سوی صندوق های رای هجوم می آورد تا رأی ناکامش را بازیابد. همچنانکه دراین چهل سال شاهدیم، فضای سیاسی غیردمکراتیک، اعم از حاکمیت و اوپوزیسیون مجال موفقیت به آن را نداده و نخواهد داد. دلیل آن این است که ما طی این مدت در فضای کودتا برضد مردم زندگی می کنیم، کودتائی که با سانسور و سکوتشان، تمامی جریانات سیاسی درآن شریک هستند. دلیل برخورد شدید با کروبی و موسوی که خود ازعملگان کودتا بودند، این امراست که ازدرون نظامی کودتائی بابسیج همان مردمی که قربانی کرده بودند، قصدداشتند برسرقدرت با حاکمیت تقابل کنند که ناقض قوانین سیستم های مافیائی است. درصورتی که آنها بانقد کودتای خرداد60 وانتقاد ازخودآغاز می کردند، با ایجاد پیوستگی میان خود و وجدان نهفته جامعه، بعید بود خامنه ای قادرمی شد دربرابرآنها ایستادگی کند. اما روشن است که قصد آنها احترام به رأی مردم و دمکراسی نبوده، وجنگی برسرقدرت بوده است.

حال، اوپوزیسیونی که با سانسورکودتا برضدمردم، شریک حاکمیت مستبد برضد رأی آنان می شود، چگونه می تواند ادعا کند که ازمردم و برای مردم است؟ روشن می باشد که جامعه بین چنین اوپوزیسیونی و نظام حاکم ومستقر، دومی را انتخاب می کند که برایش هزینه ای را دربرندارد. چه پیوندی می توان میان اوپوزیسیون و جامعه یافت تا برپایه آن، مردم به خیابان ها آمده و ایشان را به قدرت برسانند؟ وجدان جامعه آگاه است به این که برای چه انقلاب کرده، نمی توان آن را نادیده گرفت. همچنان که انقلاب مشروطیت دروجدان ایرانی باقی است و بعداز یک قرن همواره ازآن یادمی کند. چه مقدار اهداف این اوپوزیسیون باانقلاب مردم هم خوانی دارد و چه باری ازانقلاب آنان را باخود حمل می کند؟ به مذاق ما چه خوش آید و چه نیاید، این ها واقعیاتی هستند که اوپوزیسیون رادرفاصله دوری ازمردم قرارمی دهد. خلاصه سخن این که اوپوزیسیون، همانند نظام حاکم، نسبت به خواست دیرینه مردم یعنی استقلال و آزادی پایش می لنگد واین امر بین مردم و آنها فاصله ایجادکرده است و دیوار بی اعتمادی بین آنها برقرارمی باشد. تا این دیوار استوارباشد، نظام حاکم هم برقرار خواهد بود. تنها بدیل این نظام، جریانات استقلال و آزادی هستند که کودتای خرداد 60 به قصد جداکردن آنها از مردم صورت گرفت. اگر از کودتای 28 مرداد 32 برضد حکومت مصدق به این سو به تاریخ معاصر بنگریم، می بینیم شاه برای حل مسئله انقلاب و نجات خود و سلطنت، به همان جریان مصدقی یعنی خط استقلال و آزادی پناه می برد وبختیار را به کمک می گیردکه دیر بود وبه نتیجه نرسید. پس ازآن، خمینی که باقدرتی بی نظیر به صحنه واردشد، مجبور شد برای تثبیت خود به همین جریان استقلال و آزادی روی آورد وحکومت را به بازرگان واگذارکند. دراولین انتخابات سراسری آزاد ریاست جمهوری و انتخاب بنی صدر، با احتساب آراء دیگر کاندیداهای در جریان استقلال و آزادی، مردم بابیش از 90 درصد آراء، به همین جریان اقبال کردند. باوجوداین واقعیت ها، از کودتای 28مرداد تا انقلاب، یعنی قریب 25 سال، کنشگران و گروه های سیاسی مصدق را تمام شده تبلیغ می کردند وخودشان را فریب می دادند و او راسانسورمی کردند وخود رادرتوهمی گرفتارساختند که خمینی توانست برکشورسلطه جوید. دلیل سانسور جریانات استقلال و آزادی توسط حاکمیت و اوپوزیسیون هم جنس آن، مؤید این است که آنها از خواست مردم به خوبی آگاه هستند وهدفی جزماندن یا رسیدن به قدرت درسرنمی پرورانند ووجدان جامعه هم به این امرآگاه است. بنابراین، طول عمر استبداد درکشوربه ارتقاء فرهنگ و اخلاق دمکراسی تمامی کنشگران سیاسی و فرهنگی و اجتماعی ما بستگی دارد.

چراخمینی زیربارکودتارفت وکشوررا تا به امروزبه اختلاس گران سپرد؟

وضعیت نابسامان کنونی نتیجه منطقی حوادث رخ داده درابتدای انقلاب می باشد. برای یافتن راه حلی جهت بیرون رفت از این اوضاع فلاکت بار، ضرورت دارد به طور مستمر آن برهه زمانی را مورد بازنگری و تحلیل قرارداد. سیرتحولات سیاسی در سه ساله اول انقلاب به سرعت رقم خورد وزیر فشارجنگ، ضد انقلاب را براریکه قدرت نشاند. کودتای خردادشصت امری ساده نبود که بتوان آن رابه کنار گذاشتن یک رئیس جمهوری که اختیارات زیادی هم نداشت خلاصه نمود. اهمیت آن از خودانقلاب، اگرنگوئیم بیشترنبوده، قطعأ کمتر نیست. زیرا برآیند برخورد دو جریان انقلاب و ضدانقلاب بوده که به یاری رهبرانقلاب، با به قدرت رسیدن ضد انقلاب سرانجام گرفته است. تمرکزسیرتحول سه ساله ابتدای انقلاب را می توان درحوادث چندماهه قبل از کودتا مشاهده کرد: در 25 بهمن 1359، هاشمی رفسنجانی نامه‌ای به خمینی مینویسد که چند نکته از آن نامه به این قراراست:

 ^«امام و رهبرومرجع تقلیدعزیز و معظم،

به نظرمی‌رسد در ملاقات‌های معمولی،  به خاطر كارهای  زیاد و  خستگی جنابعالی،  فرصت  كافی  برای طرح  و  بحث مطالبی اساسی  كه  داریم  به  دست  نمی‌آید، ناچار چیزهائی كه تذكرش را وظیفه تشخیص میدهم تحت عنوان«النصیحة لائمه  المؤمنین» در  این نامه  بنویسم، خواهش  میكنم توجه  فرمایید ودرملاقات بعدی جواب لطف كنید: 

...........

4ـ ما جایزنمی‌دانیم  كه  میدان را برای حریف خالی بگذاریم ومثل  بعضی از همراهان سابق، قیافه بی‌طرف بگیریم ^...  به خاطر حفاظت  از  خط اسلامی انقلاب در صحنه می‌مانیم  وازمشكلات، مخالفت‌ها و تهمت‌ها نمی‌هراسیم. به صلاحیت رهبری  جنابعالی ایمان داریم ولی تحمل ابهام در نظررهبر برایمان  مشكل است....

 احتمال این  كه  این  ابهام  در  رابطه با خطوط   سیاسی و  فكری جاری  و خطی   كه در  ارتش تعقیب می شود، آثار  نامطلوبی در  تاریخ  انقلابمان بگذارد^...

5ـ  قبل از انتخابات ریاست جمهوری به  شماعرض كردیم  كه بینش آقای بنی صدرمخالف بینش اسلام فقاهتی است كه  ما برای اجرای آن تلاش می‌كنیم واكنون هم  برهمان نظر هستیم وشما فرمودید ریاست جمهوری مقام سیاسی است و كاری دستش نیست، امروزملاحظه می‌فرمائید كه چگونه دركاركابینه و...»

همچنین در22 اسفند 1359، یعنی کم تراز یک ماه بعدازآن، سیدمحمدبهشتی رهبر حزب جمهوری اسلامی، به نوبه خود، نامه ای به خمینی می نویسد که اهم آن مرتبط با این نوشته، به این قراراست:

 «استاد و رهبر بزرگوار،السلام علیكم و رحمةﷲ  و بركاته

 سنگینی وظیفه،  فرزندتان را بر آن داشت كه این نامه را به حضورتان بنویسد و حقایقی را به عرضتان برساند. 

 دوگانگی موجود میان مدیران كشوربیش از آن كه جنبه شخصی داشته باشد به اختلاف دو بینش مربوط  میشود. 

 یك بینش معتقد وملتزم به فقاهت و اجتهاد، اجتهادی كه درعین  زنده  بودن وپویا بودن، باید سخت ملتزم به  وحی و تعبد در برابر كتاب و سنت باشد.  بینش دیگردرپی اندیشه‌ها و برداشت‌های  بینابینی كه نه به  كلی از وحی بریده است و نه آن  چنان كه باید و شاید دربرابر آن متعبد و پایبند و گفته ها و نوشته‌ها و كرده‌های (آنان) بر  این موضوع  بینابین  گواه. 

 بینش اول به نظام وشیوه‌ای  برای زندگی امت ما معتقد است، كه در عین گشودن راه  به  سوی همه  نوع پیشرفت  و ترقی  مانع  حل شدن مسلمانها در دستاوردهای شرق یا غرب  باشد^... 

امام بزرگوار به حكم وظیفه عمومی النصیحة لائمه المسلمین عرض میكنم:

........

2ـ دنباله زنجیروارتوطئه‌های غرب وشرق كه متأسفانه خود راپشت سر رئیس جمهور پنهان كرده‌اند بیش از پیش نمایان است.

.......

10ـ با همه  این احوال چندی است كه این اندیشه دراین فرزندتان و برخی  برادران دیگر،  قوت گرفته كه اگر اداره  جمهوری  اسلامی به وسیله  صاحبان  بینش دوم را دراین مقطع اصلح می‌دانید ما به همان كارهای طلبگی خویش بپردازیم و بیش ازاین  شاهد تلف شدن نیروها درجریان این دوگانگی فرساینده نباشیم. این بود خلاصه‌ ای ازآن چه لازم  میدانستم با آن پدر بزرگوار و رهبرعزیزدر میان بگذارم  تا مثل   همیشه با تصمیم  پیامبرگونه تان راه را برای  ما و همه  مردم مشخص  كنید.  دعایم این  است   كه خدایا  امام  عزیزمان را در این  تصمیم  گیری دشوار یار و رهنما باش ^.  سیدمحمدحسین بهشتی».

ازمحتوای نامه‌ها برداشت می‌شود که اولامخالفت آن‌ها با بنی صدر به قبل از انتخابات ریاست جمهوری بر می گردد و آنها مخالفت خودشان با نامزد ریاست جمهور شدن و انتخاب بنی‌صدر به ریاست جمهوری را به اطلاع خمینی رسانده و از اوخواسته اند که با استفاده از موقعیتش از انتخاب شدن بنی‌صدر به ریاست جمهوری، جلوگیری کند. اما خمینی ازقبول این درخواست طفره رفته است. نکته بعدی این است که خمینی می‌دانسته است که اینان درد قدرت دارند و فاقد پایگاه اجتماعی هستند. لذا به آنها مجال نمی‌داده‌است درملاقاتها، خواست خود را به او بقبولانند. این نامه‌ها که در پوشش پند واندرزتحریریافته اند، درواقع اتمام حجت باخمینی بوده‌اند، به خصوص که از یک سو بهشتی به روشنی از او می‌خواهد بین آنان و بنی‌صدر انتخاب کند و ازدیگرسو، رفسنجانی می‌نویسد ما ول کن نیستیم. به این معنا که درصورت انتخاب بنی‌صدر،  ما ول کن نیستیم. بهشتی همان تهدید را با لحن دیگری می‌کند: ما به دنبال طلبگی می‌رویم، یعنی شما تنها می‌مانید. در واقع، دو نامه تهدیداتی هستند به تنها گذاشتن و در برابر خمینی ایستادن. نامه‌ها گرچه «بینش فقاهتی» را دست‌آویزکرده‌اند، اما صراحت دارند برهدف قراردادن قدرت. به این جهت که خمینی در نفل لوشاتو، اصول راهنمای انقلاب ایران را به جهانیان اعلان کرده بود و بنی‌صدرهمان اصول را برنامه کار خود کرده بود اما نامه‌ها صراحت دارند براین که نویسندگان آنهاموافق به عمل درآمدن آن اصول نبوده اند. همچنین شورای حزب جمهوری اسلامی به اتفاق آراء از بنی‌صدر دعوت به عضویت درآن شورا کرده واو نپذیرفته بود. اگر اینان درد «بینش» داشتند، به اتفاق آراء از او دعوت به عضویت در شواری حزب را نمی‌کردند. هماهنگی نامه‌ها هم نشان می‌دهد که نویسندگان ازقبل با مشورت دیگراعضای حزب جمهوری اسلامی تصمیم گرفته‌اند چنین نامه‌های تهدید آمیزی را خطاب به خمینی بنویسند، زیرا باید آمادگی لازم رابرای انجام تهدید خود می‌داشته اند.

چندهفته بعد، رئیس جمهور اعلام جرمی را علنی می‌کند که علیه رجائی و بهزاد نبوی به دلیل خیانت درامضای قرارداد الجزائربه قوۀ قضائیه داده بود وجوابی دریافت نکرده بود. درپی آن، نامه‌ای طولانی به مجلس شورای اسلامی می نویسد که در ابتدای آن آمده است:

«ریاست مجلس شورای اسلامی

به طوری كه طی نامه شماره 25104 مورخ11/01/1360 در اجرای اصل140 قانون اساسی به مجلس شورای اسلامی اطلاع داده شد یكی از جرائم اعلام شده علیه آقایان محمدعلی رجائی نخست وزیر و بهزاد نبوی وزیر مشاور تخلف از قانون راجع به حل و فصل اختلافات مالی و حقوقی دولت جمهوری اسلامی ایران با دولت آمریكا، برداشت و اختلاس از وجوه دولت ایران به نفع اتباع و مؤسسات آمریكایی، طاغوتیان فراری، شركت ها و مؤسسات ورشكسته ایرانی است بدین توضیح كه قانون مزبور منحصراً  راجع به اختلافات مالی دولتین ایران و آمریكا بوده، ولی متهمان آن را به ادعاهای اتباع دولتین نیز تسری داده اند. دولت ایران برای تضمین پرداخت مطالبات مورد ادعای دولت آمریكا و اتباع امریكائی از دولت ایران یا از اتباع ایرانی (طاغوتیان فراری و شركت‌های ورشكسته ایرانی) موافقت كرده است كه مبلغ یك میلیارد دلارازوجوه ایران به حساب مخصوص در بانك مركزی انگلیس واریز نماید تا به تدریج كه از طرف داوران رأی به نفع آمریكائیان صادرمی گردد از آن حساب برداشت شود.».

لازم به یادآوری است که این اعلام جرم برپایه خیانت به کشور تنظیم گردیده بود. البته موارد تخلف فراوان دیگری هم درنامه آمده اند که برای کوتاه کردن نوشته ازآوردن آنها خودداری شده است. لازم به یادآوری است که این بذل وبخشش‌ها به سلطه‌گران ازسوی حکومتی صورت گرفته که منصوب حزب جمهوری اسلامی به رهبری بهشتی، البته تحمیل شده توسط خمینی، می‌باشد که درنامه اش به خمینی، به او هشدارمی‌دهد که ردپای شرق و غرب دیده می شود که در پشت رئیس جمهور خودرا پنهان کرده است. با توجه به معامله، هم در ظاهر (قرارداد الجزایر) و هم در باطن (معامله با ریگان و بوش معروف به اکتبر سورپرایز)، نامه بهشتی ترساندن خمینی است از رو شدن دو خیانت وشاید خیانت های دیگری که ملت هنوزازآنها آگاه نشده است.  بعد ازافشای خیانت حکومت رجائی توسط رئیس جمهور، هاشمی رفسنجانی درروزنامه جمهوری اسلامی 25/01/1360 تمامی نارسایی‌ها وگروگانگیری و خیانت‌ها را به خمینی نسبت می‌دهد و اورا مسئول اصلی قلمداد می کند. او می‌نویسد:

«من نقضی مهم نمی‌بینم كه ایشان به دادگاه رجوع كرده اند. البته مسامحه‌هایی است اما این مسامحه‌ها درجریان حل مسائل گروگان ها و گروگان گیری دیده شده اما مسئله گروگان گیری ویژگی‌های خاص خودش را داشت. اصولاً آن حركت یك حركت خاص انقلابی بود كه معیارها را برهم ریخت. نگهداری این‌ها، اشغال سفارت آمریكا كه در حقیقت خاك آمریكا بود، حمایت امام، كه رهبر است و بعد مطرح شدن این مسئله در مجلس كه اصیل‌ترین نهاد قانونی كشوراست كه به دستور امام این تحت اختیار مجلس قرار گرفت برای این كه با مشورت حل شود بعد هم امام خودشان هدایت می‌كردند. مجلس وقتی می‌خواست تصمیم بگیرد تصمیم گیری ها مشكل بود و اگر یادتان باشد مجلس پیشنهادی كرد كه یك شرط این باشد كه آمریكا از اقیانوس هند بیرون برود و شرط دیگر این بود كه غرامت از28مرداد تاكنون را بپردازد و اگر نبود آن هدایت امام كه 4 شرط را محدود كرده بودند، در مجلس تصمیم گیری برای ما جداً مشكل بود مجلس هم حاضر به مذاكره نبود. مجلس می‌توانست خودش وارد مذاكره شود و اگر می‌خواست حل كند یك نظام درست شده و راه حلی مشخص شد و چون دولت مورد اعتماد مجلس بود به آن تحویل داد. 

و دولت هم در همه جریانات با امام تماس داشت و هم با مجلس و هم با امام مشورت می‌كرد مسئله به صورت خاصی طرح شد و با معیارهای موجود نمی شود با مسئله برخورد كرد.».

اظهارات رفسنجانی می‌گویند نه سران حزب جمهوری اسلامی و نه خمینی، وقعی به قانون اساسی نمی‌نهاده‌اند. زیرا برخلاف قانون اساسی، خمینی که برابر آن قانون، حق مداخله در موضوع گروگانها را نداشته‌است، قوه قانون‌گذاری را که بنابر آن قانون حق ورود در امور اجرایی را نداشته، مأمور کار اجرایی می‌کند و هم می‌گوید امضا کنندگان قرارداد، بخاطر قبضه دولت، از خیانت به کشور باکی نداشته‌اند. گفته او هشداری است علنی به خمینی که در صورت ندادن جوابی مساعد به درخواست های حزب، باید منتظر افشاگری های دیگری هم باشد. به این ترتیب، تهدیدات حزب جمهوری اسلامی که در نامه های بهشتی ورفسنجانی آمده بودند، به مرحله اجرا درمی آیند. دراین مرحله، خمینی خود را مجبوربه انتخابی می بیند که بهشتی، درنامه اش، اورا به اقدام به آن ناگزیر کرده‌بود. خمینی خودراازیک سو در برابر رئیس جمهوری می‌بیند که اهل معامله برسراصول راهنمای انقلاب، یعنی استقلال و آزادی و دیگر اصول نیست، وطرف دیگر که حاضر به همه گونه همکاری درزدوبندهای غیرانسانی وغیرملی وغیردینی و ارتکاب انواع فساد ودروغ تزویرمی‌باشد. ازطرفی، بنابراظهارات رفسنجانی، خود راهم درمیان همین دسته اخیرمی‌بیند، دراین حال چگونه خواهد توانست با رئیس جمهوری که در واقع، بنابر آن چه گذشت، نسبت به خود او اعلام جرم خیانت به کشور را کرده است ادامه دهد؟ به این ترتیب، خمینی خود را مجبوربه انتخاب جریان اولی که بهشتی درنامه‌اش شرح می‌دهد وآن را به اوتوصیه می‌کند- یا همان «اسلام فقاهتی» هاشمی رفسنجانی برای قبضه قدرت ولو به قیمت خیانت - می‌بیند. به این ترتیب، همین جریان از ابتدای انقلاب بر کشور حاکم شده وهمان خیانت‌ها و اختلاس‌ها و فسادها را ادامه داده ومی‌دهد. تمامی جریان‌های گوناگون درون این دسته، درآن کودتا و درادامه آن شریک هستند وخود را درهمان موقعیتی احساس می کنند که خمینی در آن مرحله سرنوشت ساز برای خودش وکشورحس می کرد. انتخابی که اوکرد، انتخابی کاملا شخصی ودرحیطه قدرت و حاکمیت مطلق بر دولت و کشور بود. تصمیمی بود که زیر تهدید به بی آبرو شدن براثر افشای معامله پنهانی و رسیدگی به اعلام جرم گرفته ‌شد. قطعأ نه کشوربرای اومهم بوده، نه مردم و نه دینی که مدعیش بود. سه ماه قبل از پایان جنگ، اوازآقای بنی‌صدر دعوت کرد به ایران بازگردد، ایشان شرطی را گذاشت به این ترتیب که او در تلویزیون حاضرشود وضمن درخواست عفوازمردم، حقایق را با آنها درمیان گذارد و به تجاوز به استقلال و آزادی های مردم پایان دهد. او این شرط را نپذیرفت. با نپذیرفتن ثابت کرد که هنوز گرفتارقدرت ودر فکر زد وبند است، که ادعای بالا مبنی بر ترجیح دادن قدرت ومنافع شخصی بر حقوق ومنافع مردم واقعیت دارد.

به این ترتیب، راه استبداد نمی‌تواند با حقوق و منافع ملی (وقتی واقعیت پیدا می‌کنند که منطبق با حقوق ملی باشند) دریک راستا قرارگیرد. دراین مدت چهل سال برای ما باید ثابت شده باشد که استبداد زمینه پرورش و جذب چاپلوسان، بی‌عرضه‌ها، اختلاس گران، خودفروشان و خیانت پیشگان می‌باشد. بنابراین، انتظار بهبود و یا اصلاح اموردراستبداد، انتظار بی‌موردی است که باید خود را از آن رهاند.

بحران مدیریت، جنبش همگانی وتنهاسلاح حاکمیت

بی‌عرضگی وفساد مدیریت که محصول محتوم حاکمیت استبدادی است، مادرواساس وضع نا بسامان کنونی می باشد که ایجابأ علاجی برای آن در این نظام قابل تصور نیست، به این دلیل کشوررا دچار بحرانی پویاکرده است. به این علت، فاصله حاکمیت بامردم در نارضایتی عمومی ازابتدای انقلاب و به خصوص بعداز کودتای خرداد60 روزانه روبه افزایش بوده وهست. از طرفی، عارضه های روانی حاکم بر جامعه که محصول ترسی موهوم (ترس ازهیچ کس) –درآینده مورد بررسی قرار خواهدگرفت-، ونابسامانی های اقتصادی می باشند مانند: هراس، ناامیدی، افسردگی، تمایل به فردگرائی، خودکم بینی، و... جنبش اعتراضی عمومی را به تأخیر انداخته است. با ورود نسل جدید به جامعه وبدترشدن وضعیت معیشتی مردم، به نظرمی‌رسد گسترش اعتراضات غیرقابل اجتناب باشد. به این دلیل، درحال حاضر مهم ترین دغدغه حاکمیت آماده کردن خود برای رویارویی با یک جنبش عمومی می باشد. پیش بینی حرکت های اجتماعی از نظرزمان و وسعت آن وهمچنین اثر آنها برروندعادی مدیریت کشورچندان عملی نیست. برعکس آن، نارضایتی های اجتماعی قابل دیدن و اندازه گیری هستند وبرپایه آنها می توان حدس زد چنانچه راه حلی برای مسائل مردم پیدانشود که دراین نظام پیداشدنی نیست، جنبش های اجتماعی ناگریزمی گردند.

درحال حاضر ریشه حرکت های اجتماعی بیشتر صنفی وحول خواست های روزمره و محدود، نظیرحقوق های عقب مانده یا سهم آب کشاورزی، اعتراض به حجاب اجباری و... می باشد. اما همین زنان وکارگران و کشاورزانی که از درون خانه ها وکارخانه ها و مزرعه ها به خیابان ها سرازیر می شوند، به این معنا است که از محیط فردی به مکانی عمومی قدم گذاشته اند، و می تواند سرآغاز ترک فردگرائی و کوشش برای حل مشکلاتشان درفضای عمومی باشد. حرکت اخیر دانشجویان درپی واژگونی اتوبوس و کشته شدن تعدادی دانشجو، حرکتی اعتراضی بود که جنس آن با اعتراضات پیشین فرقی اساسی داشت. چنین جنبش هائی خردمندانه است و جنس آن با حرکت های التهابی و یا حتا حرکت های صنفی که خواسته های محدود و معمولی دارند فرقی اساسی دارد. درآن حادثه، دانشجویانی که خود قربانی آن حادثه نبودند، درمقام اعتراض به مدیریت بی‌کفایت ودفاع از آسیب دیدگان، دلیل حادثه پیش آمده راضعف مدیریت دانشگاه  دانستند که امری عمومی است وتمامی حاکمیت را دربر می گیرد. از مدیر منصوب خامنه‌ای خواستند استعفا دهد.

شرکت مردم در جنبش برای یک خواست واحد، خود به خود محرک همبستگی و جنبش عمومی می باشد. اکنون مواردی که مردم درآنها مشترک هستند، گرانی و بی‌عرضگی وفساد مدیران وبه خصوص احتکار قدرت توسط یک قشرفاسدی است که آنها را ازشرکت در اداره امورخود محروم گردانده وآنان را نسبت به خودغریبه وغیرخودی قلمداد می کند. این محرومیت عملا مردم را به مثابه "غیرخودی" در موضع واحدی دربرابر حاکمیت قرارمیدهد. بعدازاین "موضع واحد"، آن چه که لازم است مردم به دست آورند، "گفتمان واحد" وخردمندانه ایست که دربرابر حاکمیت مستبد باید اتخاذ کنند. حرکت های اجتماعی ایران را نمیتوان با حرکت های کشورهای غربی ، نه در گذشته آنها ونه اکنون مقایسه کرد. نوع طبیعت حاکمیت درایران به چندین قرن پیش در اروپا شباهت دارد، اما زندگی و فرهنگ و وضعیت اقتصادی و خواست های مردم، امروزی و جدید هستند. بنابراین، هدف جنبش‌های اجتماعی نه طبقاتی است، نه ایدئولوژیک، بلکه برای سامان دادن به نارسایی‌های زندگی شخصی وفرهنگی ووضعیت اقتصادی وفضای اجتماعی موجود و فساد مستقر درکشورمی باشد. این نارسایی‌ها را می توان در نبود "استقلال و آزادی" که از حقوق اساسی مردم هستند خلاصه کرد. به بیان دیگر، استقلال و آزادی از حقوقی هستند که مشترک بین همه شهروندانند و هم گویای این مهم هستند که بقای هر جامعه و رشد آن، بستگی مستقیم به برخورداری یکایک شهروندان از حقوق و تنظیم رابطه‌ها نه توسط زور که توسط حقوق دارد. اشتراک در استقلال و آزادی و حقوق دیگر، عموم مردم را با حاکمیتی روبرو می‌کند که رابطه‌ها را با زور تنظیم می‌کندکه به خرابی وبحران می‌افزاید. چنانچه دانشجویان موفق شوند شعاری خردمندانه برای جنبشی خردمندانه وبه دورازخشونت را به جامعه پیشنهاد کنند و جامعه آن را بپذیرد، موفق به خلع سلاح حاکمیت گشته‌اند. فرض کنیم مردم باشعار استقلال و آزادی و جمهوری، و بدون اعمال خشونت وارد میدان مبارزه شوند، چندنفر از نیروهای مسلح حاضر خواهند شد به روی آنان آتش بگشایند؟ آن چه حاکمیت را نگران می کند همین است. و کودکانه است اگر تصورکنیم حاکمیت از پیش به این امر توجه نکرده باشد وچاره ای برای آن نیاندیشیده باشد.

سلاح سنتی وکاری حاکمیت ایجادترس واشاعه آن می باشد. سیاست کلی نظام هم، پیروزی با ایجاد ترس  و روش آن "النصربالرعب" می باشد که اززبان خامنه‌ای بارها ابراز شده است. ترس اززندان، ترس از شکنجه، ترس ازکشته شدن و..... که خود نظام دراشاعه آن از هیچ کوششی فروگذارنمی کند. البته اپوزیسیون هم به ناچار و به هدف دفاع ازظلم دیده، به آن دامن می زند، که باید بادقت در این مورد برخورد نمود و راست را ازدروغ جدا دانست. اما ترس ابزارپیشگیری است و به کارمقابله باجنبشی همگانی که واقع می شود نمی آید. برای این مرحله هم بدون شک، نظام طرح‌هایی را پیش بینی کرده است که از جمله آنها سرکوب مردم می باشد.

برای این کار، به صورتی هوشمندانه ازیک جریان بی‌خطراپوزیسیون به عنوان ابزار کار استفاده می کند. درنوبت اول سعی براین می شود که این جریان اپوزیسیون که هم جنس حاکمیت می باشد، جدی‌ترین جریان اپوزیسیون معرفی شود. در این مرحله، انتخاب برای مردم ازمیان می‌رود. زیرا انتخاب اپوزیسیونی که از جنس حاکمیت، یعنی ضداستقلال و آزادی باشد، از قبل منتفی می باشد. درنوبت دوم، استفاده از این اپوزیسیون دست ساز برای مقابله با جنبش همگانی محتمل، می باشد.

اززمان پیداشدن "جسد مومیائی شده رضاشاه"؟ وتأیید وتکذیب آن از سوی مسئولان وتبلیغات وسیع پیرامون آن به این سو، شاهد شعارمحدود وکنترل شده "رضاشاه روحت شاد" در بعضی جنبش‌های کوچک و پراکندن وسیع وبزرگ نمایی آن در رسانه ها بودیم. وبعدازآن، پراکندن شایعۀ "همه درایران منتظر پسرشاه هستند"، دردستورکارقرارمی گیرد که به دنبال آن شاهد سناریویی درخارج ازکشورازسوی تازه سلطنت طلبان بودیم. ناگهان گروهی میانسال اززمین سبزشد وخود را طرفدار سلطنت معرفی کرد و گردوخاکی در رسانه‌ها به راه انداخت و پس ازآن ناظرشوهای تلویزیونی هم بودیم. این امرچنان برای مراکز اطلاعاتی مهم است که با سوزاندن چند مهره خود درخارج از کشوروسلطنت طلب نمایاندن آنها کوشش کردند براهمیت این جنبش تازه پاگرفته بیافزایند تا جایی که اعلام کردند هشتاد و پنج میلیون ایرانی به انتظار پسر شاه نشسته اند. این رقم هشتاد و پنج میلیون که بیشتر از جمعیت کشوراست برای این برزبان آورده شد که در خاطره ها ماندگار باشد ونشان دهد تمامی مردم را دربر می گیرد. واین هشداررا می دهد که اگر این تعداد از مردم هم به یک جنبش عمومی دست زنند، حتما سلطنت طلب هستند و خواهان بازگشت سلطنت در کشور می باشند. نقش آخرهم با وزیر اطلاعات بود که در مجلس به خطر! اتحاد! اپوزیسیون هشداردهد!

به این ترتیب نظام میتواند در هر جنبش اعتراضی ووسیع که مقابله با آن آسان نباشد ومستلزم کشتار مردم باشد، عده‌ای را بین مردم بگمارد تا باشعار"جاویدشاه" بتوانند مردم را به خاک و خون بکشند. درغیر این صورت، همان طور که دربالا گفته شد، به دلیل این که حاکمیت مشروعیت خود را از انقلاب، یعنی از استقلال وآزادی و جمهوری می گیرد – که بعلت خیانت به هر سه فاقد مشروعیت است-، قادرنخواهدبود از نیروهای خود بخواهد به سوی مردمی که خواهان تحقق هدفهای انقلاب، یعنی استقلال و آزادی و جمهوری هستند، آتش بگشایند.